SIYAHKHANE

۶۰ روز خون و گلوله در ایران

siyahkhane — Thu, 29 Oct 2009 16:59:18 GMT

لازم دیدم پیش از مقاله به مواردی اشاره کنم که شاید به ارتباط بیشتر مخاطبان با این مطلب کمک کند. در حقیقت این نوشته را در یکی از روزنامه های پرتیراژ آلمانی منتشر کردم که طی درگیری های بعد ار انتخابات ، اخبار ایران را به دقت پوشش می داد.اما در برخی موارد متوجه شدم که به دلیل عدم شناخت دقیق از شرایط ایران تحلیل هایی در این روزنامه منتشر می شود که اذهان مخاطبین را به وادیی غیر از وادی حقیقت سوق می دهد.

در چنین شرایطی که از وطن دورم و نمی توانم آن گونه که مرا راضی می کند در کنار هم وطنانم باشم ،...در شرایطی که هر کسی برای رسیدن به شهرت ،مردم ایران و خون پایمال شده هزاران عزیز را دست مایه نرقی و پیشرفت خود قرار می دهد و در تجماعات خارجار کشور از "ترس دولتمردان " می گوید بی آنکه خود بویی از انسانیت و شجاعت برده باشد ،با خود اندیشیدم که هم اکنون تنها وظیفه ام دست به قلم شدن است تا در حد توان خود اذهان عمومی خارج از کشور را با حقایق این جنبش آشنا کنم.

در میان هم یکی از خوانندگان روزنامه به دلیل نظر لطفی که به مطلب داشت آن را به فرانسوی ترجمه کرد و در یکی از روزنامه های فرانسوی نیز به چاپ رساند.

****

۶۰ روز خون و گلوله در ایران

۶۰ روز خون و گلوله، ۶۰ روز آتش و دود ، 60 روز فریادهای مادران دل سوخته، پدران درد کشیده. ایران است اینجا. کشور نیرنگ ها و رای های خوانده نشده.
هوای ایران ابری ست اگرچه خورشید می تابد.تظاهرات گسترده در هر گوشه تهران خبر از نارضایتی هموطنانم از حکومت دروغها می دهد.
خبر هایی که تا پیش از فوت مایکل جکسون سر تیتر خبرهای جهان بود. پیش از خبر فوت مایکل جکسون نگاه تمامی دنیا به ایران دوخته شده بود. ایرانی که تا پیش از انتخابات همین نگاهها تصور دیگری از آن داشتند.فرستنده های تلوزیونی مختلف ،رنگ آمیزی شده با رنگهای شاد و گیتار و یا مناظره های تلوزیونی قبل از انتخابات که برای خارج از کشور پخش می شد ،تصویری دموکراتیک از ایران ساخته بود .کشورهای غربی برای مدتی در خصوص دیکتاتور بودن حکومت ایران دچار تردید شدند.اما پس از انتخابات جنایت کار بودن آن بر جهانیان آشکار شد.

در این میان دو کشور روسیه و چین گویی چشم و گوش خودرا بر واقیت ها بسته اند و با سکوت در برابر این همه ظلم و فرستادن تبریکات صمیمانه مهر تاییدی بر نظام دیکتاتوری جمهوراسلامی ایران زدند .دستگیری هزاران و کشته شدن صدها نفر به طور قطع بی ارزش تر از حق ا لسکوتی بوده که دولت ایران به این کشور ها داده است.
اتحادیه اروپا نیز تنها با محکوم کردن این وقایع سعی در میانه روی و پیشگیری سیاست بی طرفانه داشت.اما همچنان منافع فردی بر انسانیت و حقوق بشر چیره شده و مانع تصمیم قاطعانه اتحادیه در جهت به رسمیت شناختن رژیم ایران می شود. آلمان یکی از کشور های5+1 نیز تنها با تشبیه کردن این گونه رفتارها ی خشونت آمیز در زمان هیتلر سعی در حمایت از جنبش مردم ایران داشت و با محکوم کردن دولت ایران و نفرستادن پیام تبریک برای احمدی نژاد با ایرانیان ابراز همدردی کرد.اما اینها تنها برای دولت احمدی نژاد کافی نبود و وقاحت دولتمردان ایران در همین جا خاتمه نیافت. پرده سوم نمایش هنگامی آغاز شد که آنها بازداشت شدگان را تحت شکنجه های فراوان مجبور به اعتراف در برابر دوربین های تلوزیونی کردند که تا پیش از این مظهر چهره دموکراتیک دولت بودند.
خبر تجاوز به بازداشت شدگان نیز تکمیل کننده همه این جنایت ها بود .اما همچنان سکوت بود و سکوت. در حالی که سازمانهای مختلف مدافعان حقوق بشر باید به دلیل این جنایتها دولت ایران را برای پاسخ گویی تحت فشار قرار می دادند.
مردم ایران نیازمند حمایت قوی تر و همه جانبه تر از سوی جوامع بشری بودند و هستند.به رسمیت نشناختن دولت ایران و وارد مذاکره نشدن با این دولت بزگترین حمایت دولت های غربی می تواند باشد.
تحریم های اقتصادی نه تنها دردری از دل های سوخته مردم ایران دوا نمی کند بلکه تاوان حماقت سیاستمداران این کشور را نیز بر دوش خسته آنها می گذارد. مردم ایران با بر گزاری تظاهرات های مختلف در اقسا نقاط دنیا و اعتصاب غذا در برابر سازمان ملل در نیویورک و سوئد تلاش کردند تا این پیام را به گوش تمامی دولتهای دنیا برسانند. باشد که دیگرانی این پیام را در یابند.

روایتی زنده از شکنجه و تجاوز در زندانهای ایران(بخش دوم)

siyahkhane — Mon, 19 Oct 2009 17:24:18 GMT

در بخش نخست گفتگو، مینو همیلی از درد و رنج های دوران زندانش گفت. از تجربه هایی که فراتر از سنش بود و بر شانه های ضعیفش سنگینی می کرد. تجربه هایی که برای بدست آوردنش بهای زیادی پرداخت. اما ایستاد، ایستاد تا با تمام زنانگی اش حقانیت از دست رفته را باز یابد و بر آن صحه گذارد.

روایت این استقامت در قلم مختصر من نمی گنجد، اما همین اندک بس که رنج بخشی از زنان جامعه ما را بازگو کند.

... در مورد هم بندیهایتان چطور ؟ آیا در این مورد با هم درد دل می کردید؟

در زندان سنندج سال ۶۰ یک خانم هوادار حزب دمکرات مدام شاکی بود که به وی تجاوز شده حتی این موضوع را با خبرنگار زن فرانسوی که فارسی هم می دانست و به بند ما آمده بود مطرح کرد. در زندان اصفهان به چند دختر قبل از اعدام تجاوز کردند و به یک خانم از سازمان اکثریت جلو چشمان همسرش که بعدها اعدام شد 2 بار تجاوز شد.

تا چه اندازه زنان وابسته به رژیم در شکنجه شما نقش داشتند ؟آیا بازجوی زن هم داشتید؟

در زندان قم و اصفهان نگهبانان ما عمدتا زن بودند و در شکنجه و آزار ما نقش داشتند همچنین زندانیان تواب همبندی ما که نقش جاسوس و نگهبان داشتند و در دو زندان سنندج و اصفهان این نقش را فعالانه بازی می کردند.

زمانی هم که در ایران بودین به افشاگری فکر کردید؟

نه. من از سال ۹۹ از هر تریبونی برای افشاگری استفاده کردم. بعضی از مصاحبه های من با میدیای ایرانی و خارجی در اینترنت موجود هستند.همچنین در فیلمی مستند در مورد نقض حقوق بشر در ایران که در سال 2003 ساخته شده راوی فیلم هستم.

پس از آزادي تا زمان خروج ۱۲ سال را در ايران سپري كرديد.چه چيزي مانع شد تا به افشاگري در ايران نيانديشد و اين راز را سالها در دل خود نگهداريد.آيا ترس از زندان دوباره ويا شكنجه بود؟

در زمان آزادی به من حکم تعلیقی دادند که در صورت دستگیری مجدد باید برای مجازات اعدام حاضر می شدم! و از من تعهد کتبی گرفتند و سند منزل پدریم را گرو گرفتند. پس از ازدواج هم در زندانی گرفتار شدم که اختیار خودم را نداشتم و فرصت و توان هر کاری از من گرفته شده بود و سالها طول کشید تا توانستم از آن زندان خود را رها کنم .

پس از خروج از زندان برخورد خانواده (والدین )ویا همسرتان چگونه بوده ؟

خانواده با آغوش گرم از من استقبال کرد. من در زندان و در آن شرایط غیر انسانی قد کشیدم. هیکل و قیافه ام تغییر کرده بود. تجربه و احساساتم اما هنوز پشت کوهی از احساسات خشن، کوهی از درد و رنج که بوی باروت و فریاد های قبل از اعدام و شکنجه میداد پنهان شده بود. بی تجربگی من در این زمینه باعث شد که بعد ها در مناسباتم با مردی که همسرم شده بود وارد و اسیر زندان دیگری شوم. این بار همسرم شکنجه گر من بود و مرا آزار فیریکی وروحی می داد مدام هم میگفت، من دست خوردۀ پاسدارها هستم .!

زمانیکه برای شکایت و درخواست طلاق به "دادگاه های خانواده" مراجعه می کردم وی جهت توجیه کتک کاریهایش عنوان می کرد که چون من زندانی سابق، کمونیست وکرد هستم مرا می زند .یکبار آخوندی (" قاضی") به وی گفت: باید طوری مرا بزند که آثار آن باقی نماند! .

جامعه چطور ؟

به دلیل جو خاص سنندج و سیاسی بودن استقبال مردم از من مثبت بود لحظۀ آزادی ام با استقبال تعدادی از بستگان وآشنایان و فامیل روبرو شدم ومردم برای دیدار من تا مدتها به منزلمان می آمدند.

چه جالب من به هیچ وجه انتظار چنین پاسخی را از شما نداشتم.تصورم این بود که پس از زندان از سوی جامعه و خانواده ترد شده اید؟

خانم همیلی، آیا هنوز اعتقادی به آن شکل از مبارزه که در قدیم داشتید، دارید؟ یا تصور می کنید نوع مبارزه تغییر کرده است ؟

- من در کردستان تجربه ایستادگی در مقابل رژیمی که هدفش شکست انقلاب ۵۷ بود را داشتم. لشکر کشی رژیم به تمام شهرهای کردستان در ۲۸ مرداد ۵۸ به همین خاطر بود چراکه اداره کردستان همچنان در دست ما بود و رژیم هنوز آنجا حاکم نشده بود. به همین دلیل تمام سازمانها واحزاب سیاسی از راست و چپ در فضایی بسیار دموکراتیک در شهر مستقر و فعالیت داشتند، شورای شهر سنندج با رأی مردم نمایندگانی را برگزید که بعدها حدودأ ۵۵ شورای محلی را سازمان دادند و به نحوا حسن شهر را اداره می کردند. من در شورای محل خود آموزش امداد می دیدم.

این تجربه زیباترین بخش خاطرۀ تاریخ مبارزاتیم بود.

اما رژیم نمی توانست حضور فعال مردم و احزاب را تاب بیاورد، طی چند حمله که آخرین آن بهار ۵۹ بود شهر سنندج را به تصرف کامل خود درآورد، در این حمله چشمانم شاهد یک جنایت تاریخی وحشتناک بود. همانند فیلمهای جنگ جهانی، جنگ میان مردم شهر سنندج و نیروهای رژیم اسلامی. من در این جنگ شرکت داشتم و به بخش جدائی ناپذیر خاطراتم بدل شده. نیرو های سرکوب گر رژیم طی ۲۸ روز به هر طریقی که می توانستند ( ۷هلی کوپتر، خمپاره، توپ و گلوله ) بر روی مردم آتش گشودند و هزاران نفر کشته و زخمی شدند در آن زمان من به عنوان امدادگر در اتاق عمل بیمارستان شهدا فعالیت می کردم ، زخمیها به حدی زیاد بودند که در راهرو ها جراحی می شدند، زمانی که دست و پاهای بریده را به سرد خانه می بردم ، می دیدم اجساد تا سقف روی هم انباشته بودند . بارها بیمارستان مورد اصابت خمپاره قرار گرفت. به همراه دیگر رفقای امدادگرم با آمبولانسی برای جمع آوری زخمی ها و بردن کمکها دارویی به بیمارستانهای مخفی در سطح شهر می رفتیم که از طرف مقر سپاه پاسداران با تفنگ های دوربین دار به ما تیر اندازی می شد، دهها تن از دوستانم در کنار من جان باختند. بالاخره شهر بعد از مقاومتی خونین به تصرف جمهوری اسلامی در آمد و روی تلی از اجساد بهترین و انقلابی ترین فرزندان مردم، جمهوری اسلامی پایه های حکومتش را در کردستان کوبید. دستگیری و اعدامهادر ابعاد وسیع شروع شدند.

اما من هنوز جواب سوال خود را نگرفته ام . در مورد اعتقاد شما به آن شکل از مبارزه که هوادار حزب بودبد پرسیدم.

- به سؤال شما برمی گردم طبعأ هر شرایطی نوعی مبارزه را می طلبد اما گذشته چراغ راه آینده است و از هر نظر باید از آن آموخت. از نظر من امروز کارهای اجتماعی در زمینۀ مبارزه برای احقاق حقوق کودکان، زنان ، کارگران، حقوق بشری و .. حیاتی است. همچنین افشا گری و روشنگری و تلاش برای بالا بردن توازن قوا به نفع مردم از طریق کنترل محلات.

چه نقطه اشتراک و تفاوتی میان زنان مبارز نسل خودتان با نسل امروز می بینید؟

- به نظر من نقطه اشتراک زنان این دونسل، انگیزۀ مشترک برای مبارزه با ستم جنسی، بدست آوردن برابری و برقراری آزادی ورفاه برای مردم است و اینکه هر دو نسل شور و شوق و شهامت داشته و دارند .

در مجموع زنان از ابتدای رژیم با حجاب اجباری مبارزه کردند و در راه مبارزه هم به خاطر زن بودن موانعی را در جامعه داشته اند. زن در دورۀ ما باید با قید وبندها و باورهای مذهبی و فرهنگی ضد زن هم دست و پنجه نرم می کرد. باید بعد از تظاهرات جواب برادر و پدر و حتی نگاه چپ چپ مردان همسایه را می داد . در زندان هم به خاطر زن بودن به وی ستم مضاعف می شد، کم نبودند زنانی که به خاطر تجاوز در زندان و یا بعد از آن خودکشی کردند و یا روانی شدند، چون برایشان مهم بود پردۀ بکارت خود را حفظ کنند. فکر می کنم این مشکلات کما بیش اکنون هم گریبانگیر زنان باشد.

با این حال شاید بتوان ادعا کرد زنان نسل جدید در قیاس وسیعتر به میدان آمده اند وچون سرکوب را با آن درجه ایی که ما در دهۀ ۶۰ دیدیم ندیده اند، جسورند.

بخش نخست را اینجا بخوانید.

روایتی زنده از شکنجه و تجاوز در زندانهای ایران(بخش نخست)

siyahkhane — Wed, 07 Oct 2009 17:00:18 GMT

۱۶ سال داشت که دیوارهای سرد و نمور زندان قامت نحیفش را در بر گرفتند. در یک روز گرم بهاری. آن روز، بهار برایش معنای دیگری یافت. دیگر اردیبهشت یادآور سبزی و طراوت نبود. شکوفه های نورسته رقصان در باد. اردیبهشت تجسمی از خشم و خشونت بود. تبلوری از تعرض و شکنجه. فریادهای خفه در گلو.هم بندی های درد کشیده. اردیبهشت سال ۶۰ بود.

در زندان، میان تاریکی انفرادی به دور از چشم عزیزانش بالید و رشد کرد.عزیزانی که نوجوانی او را هرگز ندیدند. نوجوانی او به شلاق و تحقیر گذشت. به حفظ بکارتش از هجمه وحشیان رژیم.

اکنون اما تنها دختر ۱۶ ساله اش تجربه ای از رنج های مادر ندارد. دختر دوران نوجوانی شیرینش را با مادر درد کشیده سهیم می شود و مادر شاهد بالیدن اوست. تجربه ای که از والدین مینو همیلی سلب شد.آری مینو همیلی را می گویم .او که ۴ سال از بهترین روزهای زندگیش در اندوه اعدامها و شکنجه های عزیزانش گذشت .

همیلی امروز فعال سیاسی، پناهندگی و حقوق بشر است که این موفقیت ها را طی ۷ سالی که ساکن تورنتو کانادا بوده از آن خود کرده. متولد سنندج است و اولین بار در سال ۵۹ در یکی از خیابان های شهر تولدش دستگیر شد که به علت داشتن نشریۀ جناح اکثریت (طرفدار رژیم ) و عدم شناسایی آزاد شد .در واقع مشخص نشد که در جبهۀ ضد رژیم فعال است و در جنگ سنندج امدادگر بوده. یک سال بعد و در جریان دادگاه، حاکم شرع اعلام کرد که پس از آزادی اول او، یک مزدور محلی به آزادی او اعتراض داشته و تحت نظر بوده که سرانجام دوباره دستگیر شد.

"...در یک روز بهار سال ۶۰ در خیابان با نشریۀ راه کارگر دستگیر و به بازداشتگاه برده شدم . هنگام دستگیری دوستی همراهم بود که به کمک مردم متواری شد. در روزهای سخت بازجوئی در مرکز اطلاعات، ساختمان ساواک قدیم، تحت شکنجه قرار گرفتم تا اسم و آدرس دوستم را گفته و به اتهاماتم اعتراف کنم ..."

همیلی اینگونه ادامه می دهد "...سلول ها پر از زندانی مرد بود و در سلول کناری من کسی به اسم یدی که اکنون در انگلیس است مقاومتم را نسبت به سنم تحسین می کرد و به من روحیه می داد ..."

پرسیدم: خیلی در همون لحظه اول باید شوک شده باشین.

- خوب بله .طبیعتا. با توجه به سنم واقعا شرایط هولناکی بود.

با توجه به روش بازجویی حتما هم همینطور بوده...

- دقیقا. بازجوی من که خود را قاسمی و دانشجو معرفی می کرد از کانال دوستی وارد می شد و حرکات بسیار زننده ای داشت که من را ناخودآگاه می ترساند. بعد از مدتی به بند عمومی دادگاه انقلاب انتقال داده شدم و در کنار دیگر زندانیان در بدترین شرایط یک سال را گذراندم. زمستان سردی را بدون وسایل گرمایی و بدون داشتن آب گرم برای استحمام سپری کردیم. شلاق، انفرادی و قطع ملاقاتها، شکنجه های عادی ما بودند . دوشنبه شبها ما ناظر اعدام بهترین های شهرمان بودیم. روبروی بند ما در حیاط زندان رفقایمان را تیر باران می کردند و گاهی تنها با تک تیر به آنها شلیک می کردند و پس از فاصله زمانی نسبتا طولانی صدای تیر خلاص را می شنیدیم. آنها در خون خود می غلتیدند و پاسداران به مانند بیماران روانی ارضا شده، با شلنگی که برای شستن خونها به کار میرفت آب بازی می کردند و وقیحانه می خندیدند. لرزش تمام وجودم را فرا می گرفت. دردی عمیق و تا صبح گریه می کردم. روزی که قرار بود کسی از بند ما اعدام شود یک سهم غذا کم می دادند، به همدیگر و به سهمیه های غذا نگاه می کردیم . گاهی اوقات نگاهمان را می دزدیدیم، کسی نمی خواست بپرسد که نوبت کیست ؟!.

در زمان بازداشت وابسته به چه حزب یا گروهی بودین؟

- قبل از آن هوادار سازمان چریکهای فدایی خلق بودم اما در زمان دستگیری، عضو هیچ تشکیلاتی نبودم و با نشریۀ راه کارگر دستگیر شدم.

چرا از هوادارى سازمان چريكها انصراف دادین؟

- پس از تصرف شهرسنندج در اردیبهشت ۵۹ وخروج نیروهای انقلابی از شهر ارتباطم با سازمان قطع شد و پس از انشعاب سازمان چریکهای فدایی خلق تنها نشریۀ جناح اکثریت بدستم می رسید که درشهریور ۵۹ یکبار با نشریۀ اکثریت دستگیر و پس از مدت کوتاهی آزاد شدم. در فاصلۀ بین دو دستگیری کما بیش نشریاتی بدستم می رسید وقبل از دستگیری دوم با سازمان راه کارگر سمپاتی پیدا کرده بودم .

... از هم بندی هاتون کسی است که پس از گذشت این سالهای طولانی نامش همچنان ذهنتان را به خودش مشغول کرده باشه؟

- فضیلت دارایی .

به دلیل خاطره ای ویژه؟

- نه. او از زندانیان مقاومی بود که به قول دادستان تا لحظه آخر پیشنهاد همکاری را نپذیرفت. از جمله زنان قهرمان و گمنامی که داستان زندگی و مقاومتش جزو تاریخ مبارزه تا ابد باقی خواهد ماند.

اشاره کردین به اینکه شاهد تیرباران بودید. منظور تیرباران هم بندی هایتون بود؟

- بله. گاهی مواقع پیش می آمد که شبانه صدها نفر اعدام می شدند و در این میان قرعه به نام دوستان و هم بندی های من هم می افتاد. در یک شب پدر، مادر و دو برادر و زن برادر زهره شفایی ( از سازمان مجاهدین ) یکی از دوستان هم بندیم را تیرباران کردند. فرزانه سلطانی پس از چند ماه انتظار اعدام شد. وی به هنگام رفتن گفت : بچه ها، کمونیستها هرگز نمی میرند.

در خصوص شرایط زندان بیشتر برامون بگین. در زمان شما بند زندانیان سیاسی یا سایر زندانیان مشترک بود؟

- در آن زمان بند زندانیان عادی و سیاسی یکجا بود. زندانیان عادی را قاتلها که اکثرا روانی و خطرناک بودند، تن فروشان و دلالان که اکثرا بیماریهای مقاربتی داشتند، قاچاقچیان، سارقان و معتادان تشکیل می دادند . من از زبان سارقان و تن فروشان بارها شنیدم که می گفتند اگر لقمه نانی برای سیر کردن اعضای خانواده آنها در سفره شان گذاشته می شد هرگز خود را به ذلت نمی کشاندند. حمام ،دستشویی و تشت لباس شستن ما یکی بود.

تصور می کنم وقتشه که کمی هم از آزادیتون بگین.

- حکم من هفت سال زندان در قم بود. به همراه شش نفر دیگر ما را روانه زندان قم کردند در آن زمان به خانواده ام خبر دروغین اعدامم را داده بودند. در زندان قم به قول زندانبانان باعث اغتشاش و تحریک زندانیان شده بودیم، برای همین ترجیح دادند پس از دو ماه ما را به زندانهای مختلف بفرستند. من و دوستم را به زندان اصفهان منتقل کردند. پس از دو سال و نیم به زندان سنندج برگردانده شدم. قرار شد کسانی که هوادار ساده و نصف حکمشان را سپری کرده بودند، آزاد شوند. شرط آزادی مصاحبه بود و چون تن به مصاحبه ای که آنها می خواستند ندادم با اینکه به اصطلاح عفو خورده بودم آزاد نشدم و بار دیگر روانه سلول انفرادی شدم. بالاخره بعد از ماهها در سن بیست سالگی آزاد شدم.

خودتان به شخصه تجربه ای از تجاوز در زندان داشتید؟

- تجاوز به معنای خاص، خیر اما مورد اذیت آزار و تعرض جنسی قرار گرفتم. یک مورد در ابتدای دستگیری و توسط بازجویم که با من برخورد دوگانه داشت .ابتدا از در دوستی وارد شد. تمام مدت با آلت تناسلی خود ور می رفت، چشمک می زد و حرفهایش بار جنسی داشتند. من که آن زمان در سن نوجوانی بودم بسیار ترسیدم، وی بعد از اینکه نتوانست مرا اغفال کند تهدید کرد که به سراغم خواهدآمد.

مورد بعدی زمانی بود که مرا از زندان اصفهان به سنندج انتقال دادند. این انتقال توسط فردی که به گفته خودش یک بسیجی ساده و متنفر از رژیم است، انجام شد. در طول راه سعی کرد از هر دری حرف بزند. می گفت دادیار اجرای احکام سنندج کسی است به اسم کدخدا که بسیار آدم سنگدلی ست. کشاورزی را به من نشان داد و گفت خمینی چرا شعار میدی دست کشاورزان را میبوسم کجایی ببینی این پیر مرد بدبخت زیر آفتاب سوزان جان می کند.

در رستوران های بین راه، رفتارهای زننده داشت، با قاشق من ماندۀ غذا یم را می خورد و در ماشین مدام از من می خواست جایم را عوض کنم تا بتواند بهتر من را در آیینه ورانداز کند. او با عروسک لختی که جلو شیشه ماشین نسب کرده بود ورمی رفت و به موها و سینه و باسن آن دست می کشید. مدام از من می پرسید ایا کسی را در همدان دارم تا شب را منزل آنان بمانیم یا می خواهم با وی به هتل بروم؟ که جوابم منفی بود. می گفت خسته است و خواب آلود، گفتم: خوب بخوابید. می گفت با من چه کند؟ گفتم: من چه می دانم، زنجیرم کنید، گفت: دلش نمی آید دستهای نرم و سفید مرا زنجیر کند.! صندلی را خواباند و اول پایش وبعد خودش را روی من انداخت. سنگینی تن و بوی دهانش را حس کردم و با تمام قدرت او را کنار زدم و گفتم: معلوم هست چه می کنید؟ در جایی دوباره ماشین را نگه داشت و وضو گرفت. از من پرسید: نماز نمی خوانم! گفتم: نه. گفت هیچوقت نمی خوانم؟! گفتم: نه حالا نمی خوانم. از آن به بعد رفتارش عوض شد تصورم این بود که ترفندم کار ساز بود ه وباعث عقب نشینی وی شده بود. هوا روشن شد و در نزدیکی های سنندج گفت که تنها داشته من را امتحان می کرده، گفته ضد رژیم است تا از زیر زبانم حرف بکشد چون پروندۀ قطوری در زندان اصفهان داشتم، همچنین بدلیل اینکه دختران سیاسی در خانه های تیمی و شورا های محلی فاسد بودند، او قصد داشته در این مورد بداند که آیا من هم بی بند و بارم .؟! در آخر اضافه کرد که من یا خیلی زرنگم و یا بسیار ساده .! راه ۱۰ ساعته بیش از ۱۷ ساعت به طول انجامید تا به دادگاه"انقلاب"سنندج ،زندانی که سال اول دستگیریم آنجا بودم، برسیم به محض آنکه رسیدیم، نگهبان بالای بام زندان فریاد زد: برادر کدخدا رسیدن بخیر .!

...پس او همان دادیار سنگدل بود!!

- بله همان "بسیجی ساده" ،کدخدا دادیار اجرای احکام دادگاه سنندج اهل دهگلان دارای 2 همسر بود و مأمور انتقال زندانیان زن از تهران اصفهان تبریزو .. به سنندج که با بقیه هم همین رفتارها و در مواردی بدتر از آن را داشته است...

(ادامه مصاحبه در بخش دوم)

ماجرا از این قرار بود...

siyahkhane — Sat, 26 Sep 2009 13:18:18 GMT

گاهی اوقات کنجکاوی زیاد اطرافیان آدمی را وادار می سازد تا قبل از انجام هر کاری یک اطلاعیه منتشر کرده و جز به جز به کارهایش اشاره کند. بر همین اساس چندی است که احوالات اینجانب نیز این روزها برای اطرافیان و دوستان آلمانی و ایرانیم دیگر از اهمیت چندانی بر خوردار نیست .کنجکاوی ها جایی برای احوال پرسی باقی نگذاشته است .تصور می کنم اگر کلیشه ها ، دست و پای چاق سلامتی های روزمره را نمی بستند ،بی مقدمه بر سر اصل مطلب رفته و می پرسیدند:"...چطور شد که برای مصاحبه انتخاب شدی ؟.."

"روزگار غریبی ست نازنین "

ماجرا از این قرار بود که چندی پیش احراب سیاسی آلمان پیش از انتخابات صدر اعظمی این کشور نشستی برگزار کردند که من هم به عنوان یکی از نمایندگان ایرانیان در این جلسه حضور پیدا کرده و سوالاتم را مطرح کردم .

برگزاری تظاهرات ،نصب پلاکاردهایی در حمایت از هموطنانم ،انتشار مقالات و اخبار مختلف از تظاهرات و در گیری ها در ایران ویا نامه نگاری با کلیساها ...این فعالیت ها بهانه ای شد برای خبرنگار یکی از روزنامه های آلمانی که مصاحبه ای با من انجام دهد.

پس از پایان نشست ،آن خبرنگار به سمت من آمد و پرسید : شما نسیم محمدی هستید؟ (در کنفرانس پیش از طرح سوال خودم را معرفی کرده بودم)

- بله .چطور مگه ؟!

-آخر من همیشه تصور می کردم که نسیم محمدی باید یک مرد میانسال باشه . واقعا بعد از دیدن شما جا خوردم .

گفتم :گاهی اوقات پیش می آد. خوب طبیعیه . اسامی خارجی برای شما نا آشناست. من به شما حق می دم که نتونید از روی اسامی جنسیت افراد را حدس بزنید.

پس از یکسری گپ زنی های روزمره خواست که یک وقت مصاحبه داشته باشد. من هم اورا برای نوشیدن قهوه به منزل دعوت کردم.

****

در حین نوشیدن قهوه نگاهی به دکوراسیون اتاق انداخت که به سبک ایرانی تزیین شده بود و عنوان کرد که یک بار به ایران سفر کرده و بیشتر آثار تاریخی و فرهنگی ایران را از نزدیک دیده است.

طی مصاحبه سوالات زیادی مطرح شد. از تحلیل من در مورد بحران سیاسی فعلی در ایران گرفته تا میزان خفقان برای روزنامه نگاران.

پرسید:آیا اعتقادی به تقلب در انتخابات ایران دارم ؟ همچنین وضعیت زنان به ویژه روزنامه نگاران و فعالان زن در ایران از دیگر سوالات او بود.

من هم از این موقعیت استفاده کردم و بر حقانیت مردم ایران و جنبش سبز تاکید کردم و خلاصه حسابی روده درازی کردم.

در نهایت پرسید: به نظر تو با این شرایط حکومت تا چند سال دیگر دوام می یاره؟

من هم صریح پاسخ دادم : ۱۰ سال.

- این یه پیش گویی نوسترداموسی ست یا برنامه براندازی داری؟!

با خنده گفتم :شاید هردو. اما من و تو را ۱۰ سال دیگر دوباره به نوشیدن قهوه دعوت می کنم و امیدوارم آن زمان در مورد تغییرات بزرگی که در ایران رخ داده باهم گپ بزنیم.

22 شهریور مسیح به ایران می رود

siyahkhane — Tue, 08 Sep 2009 17:39:18 GMT

...با فرستادن نامه به تمامی کلیساهای کاتولیک و پروتستان آلمان، از کشیش ها خواستیم تا در مراسم خود برای آزادی و آرامش ایران دعا کنند . یکشنبه این هفته کلیه کلیساها هم زمان بخشی از مراسم نیایش خود را به ایران اختصاص خواهند داد. اگر مایلید، شما هم با این موج همراه شوید و در ساعت 12 به وقت ایران برای کشور و هم وطنانمان دعا کنید...

آزادی برای همه...

siyahkhane — Thu, 30 Jul 2009 19:14:18 GMT

سرانجام به نتیجه رسید. بالا و پایین رفتن از پله های اداره های آلمان و دیدن این رییس و آن رییس سرانجام به نتیجه رسید.با بسیاری شرط و شروط های امنیتی حاضر شدند زیر ورقه را مهر بزنند.البته نا گفته نماند که از سوی دیگربا محبت بسیار هم گروهی پلیس را برای حفظ امنیت و حمایت از ما در اختیارم گذاشتند.

تصور اینکه آلمان کشوری کاملا پیشرفته است پس بنابراین اداره های آن به سرعت به کار فرد رسیدگی می کنند، تصوری کاملا اشتباه است. کاغذبازی در اینجا اگر بیشتراز ایران نباشد کمتر از آن هم نیست. آنان با این پیشرفت صنعتی همچنان در بند همان A4 هستند. در این میان تنها چیزی که از خستگی من می کاست, تعریف و تمجیدهای روسا از آلمانی صحبت کردن من بود.آنها تصور می کردند که سالهاست در آلمان زندگی می کنم. اما زمانی که متوجه می شدند ،تنها دوسال است که ساکن این شهر هستم ، آوای تعجبشان فضای اتاق را فرا می گرفت.

گذشته از اینها به هر ترتیبی که بود راضی شدند تا مجوز برگزاری تظاهرات را برای هم صدایی با مردم ایران امضا کنند.اما هنوز در زمینه " روز برگزاری " شک و تردید وجود داشت . در هماهنگی های اولیه که با خانم شیرین عبادی انجام دادم قرار شد روز برگزاری در مشورت با دیگر دوستان متعاقبا اعلام شود که در نهایت روز شنبه به عنوان روز هم نوایی انتخاب شد.

اطلاع رسانی را ابتدا از دانشگاه خودمان به اتفاق دیگر دوستانم آغاز کردم و سپس بروشورها و کاتالوگ هایی در سطح شهر پخش کردیم .پلاکاردهایی هم به زبانهای آلمانی ،فرانسوی و سوئدی تهیه کردیم تا به هنگام راهپیمایی شرکت کنندگان با خود حمل کنند .این هماهنگی ها تا به ثمر رسیدن آن بسیار انرژی بر و نفس گیر بود.

اما روز شنبه انبوه جمعیتی که با حضور پرشورخود از حرکت حمایت کردند ، همه چیزرا جبران کرد.هارمونی و صداهای رسا. شعار بود و شور .شعارهایی به زبان آلمانی و فارسی :

Wir sind hier, wir sind laut, weil Nokia die Freiheit klaut.

ما اینجا هستیم، ما بلند فریاد می زنیم.چراکه نوکیا آزادی را دزدیده است.

Wir sind hier, wir sind laut, weil Siemens die Freiheit klaut.

ما اینجا هستیم، ما بلند فریاد می زنیم.چراکه زیمنس آزادی را دزدیده است.

1.2.3 .lass die Leute frei.

یک دو سه. آزادی برای همه.

لازم به توضیح است که این شعارها به زبان آلمانی از آهنگ خاصی بر خوردارند که شاید در ترجمه فارسی آن ریتم آهنگین خود را از دست داده باشند. البته شعار علیه زیمنس و نوکیا به این علت داده شد که این دو شرکت آلمانی دستگاه های شنودی به دولت ایران فروختند که موجب دستگیری هزاران نفر از هم وطنانم شد.

شعار هایی فارسی نیز نظیر :

برادر رفته گر محمود رو وردار ببر.

ایرانی باغیرت ،حمایت .حمایت.

و...

در پایان هم همه یک صدا سرود " یار دبستانی " و " ای ایران " را فریاد زدند.

شب هنگام پیش از خواب ،زمانی که این روزم را در ذهن مرور می کردم، بسیار خرسند بودم.چرا که توانسته بودم ذره کوچکی از این نور عظیم باشم که جهان را روشن خواهد کرد.

(شاید برای این گزارش اندکی دیر شده باشد.اما یاران همیشگی سیاه خانه، این را بگذارید به حساب فعالیت های بی شماری که رو سرم آوار شده است)

با همه ی وجود...

siyahkhane — Thu, 02 Jul 2009 11:29:18 GMT

دل و دماغ چاق سلامتی های معمول نیست. نه به دروغ خندیدن و نه مرثیه خواندن بر آنچه که بر من و ما می گذرد.

با اینهمه باید بگویمت که انقدر دلمان گرفته و دستهایمان خالی است، که مثل همیشه باید حتی به دروغ تسلای خاطر دیگری باشیم در هجوم این همه آوار بر دل و جان مردم و میهن و مرثیه ای که در کوچه های وطن سرود می خواند...

دل هر دوی ما نگران سلامت همه ی شماست. با همه ی وجود...

محمد رضا و نسیم

------------------------------------

برای آینده ...

siyahkhane — Wed, 17 Jun 2009 21:16:18 GMT

برای آینده ...

siyahkhane — Tue, 16 Jun 2009 21:22:18 GMT

برای آینده ...

siyahkhane — Tue, 16 Jun 2009 20:59:18 GMT